کتاب

درباره احساس عجیب و غریبی که بین شمس تبریزی و مولانا وجود داشته، حرف و حدیث‌های بسیاری وجود دارد اما هیچ نگرش و تفکری قادر به انکار این موضوع نیست که آن مراوده و دوستی و مرید و مرادی، نوع منحصر به فردی از عرفان بوده و اتفاقاً این عرفان به قدری قوی و روشن بوده که تا امروز هم به فکر فرو برنده‌ترین اشعار، حاصل همان دوستی و رفاقت است، مگر نه اینکه وقتی دیوان شمسِ مولانا را برمی‌داریم که بخوانیم، گذشت زمان را نمی‌فهمیم؟ حتی می‌توان گفت آن طَرَب و ضرباهنگی که در اشعار مولوی وجود دارد به خاطر همان به وجد آمدنی است که در پی ِ کشف یک دوست در آخرین سالهای عمر، تجربه کرده است.

کتاب اثر مرکب شما را از انتظار کسب نتیجه آنی و طرز فکر ماکروویوی رها میکند . شما با خواندن این کتاب متوجه میشوید که تنها راه رسیدن به هدف و موفقیت ، انجام پیوسته کار های معمولی و نظم و ترتیب روزانه است که در طول زمان مرکب شده و نتجیه حاصل میشود. ما باید نگران انتخاب های تکراری ، کوچک و به ظاهر بی اهمیت خود باشیم ، این چیز های کوچک توانایی از بین بردن موفقیت ما را دارند. همه ما به طرز مشابهی به دنیا می آییم . عریان ، ترسیده و غافل. بعد از این ورود بزرگ تمام زندگی ما تا پایان ، مجموع کل انتخاب هایی میشود که میکنیم .